Blog

Juni 2017

Er zijn plaatsen op deze wereld waar mensenrechten minder worden gerespecteerd dan op andere plaatsen. Er zijn echter landen waar de mensenrechten haast compleet aan flarden worden geschoten. Dan denken we o.a. aan Syrië en Irak.

Scan0004

In de krant De Morgen stond een foto van 2 jongens, 11 en 12 jaar oud, die hun huis verloren in een bombardement bij de herovering van Mosoel op IS.
Zo zouden kinderen niet mógen kijken: angstig, bang, totaal ontredderd; de paniek staat in hun ogen, op hun gezicht. En in Syrië en Irak zijn helaas veel kinderen die harde, beangstigende, zelfs gruwelijke dingen meemaken. Gebeurtenissen die hen trauma’s bezorgen en die hen voor het leven tekenen.
Een kind heeft het recht om onbekommerd te leven, heeft recht op een warm gezin, op goed en degelijk onderwijs, heeft recht op veiligheid thuis en elders, heeft ten slotte het recht om zich in alle vrijheid te ontplooien. Dat kunnen deze jongens Zeid en Hodayfa niet. Net zo min als duizenden andere kinderen ter wereld.

de-kinderen-van-juf-kiet.20170301024341

En dan denk ik ook aan de film die ik onlangs zag, nl de docu “De kinderen van juf Kiet”. Als samenvatting kun je o.a. het volgende lezen: ”In het Brabantse Hapert heeft juf Kiet binnen de plaatselijke basisschool een klas samengesteld met kinderen van asielzoekers uit landen als Irak, Eritrea en Syrië. De kinderen zijn angstig, soms zelfs agressief en in ieder geval erg getraumatiseerd als ze bij juf Kiet in de klas komen. Maar de veilige, liefdevolle en inspirerende omgeving van het klaslokaal werkt helend. Deze vluchtelingen worden weer kinderen die graag spelen en leren: niet alleen woordjes en rekenen, maar ook hoe je samen problemen oplost en elkaars verschillende afkomsten en wereldbeschouwingen respecteert. In de klas van juf Kiet komt de hele wereld samen, letterlijk en figuurlijk”.

Natuurlijk kan er over deze film gediscussieerd worden, of de aanpak van juf Kiet inderdaad steeds de juiste is. Maar daar gaat het niet om. Het gaat wel over het feit dat in het klasje inderdaad kinderen zitten, die ook uit oorlogsgebied komen, die ook getraumatiseerd zijn. En gaandeweg worden het weer ‘normale’ kinderen, die grapjes uithalen, die spelen. Sommigen lukt het vrij goed, zoals de kleine leanne. Anderen daarentegen zijn zwaar getraumatiseerd en blijven stuurloos in het leven voortdobberen. Ik denk aan Jorj. Arme kwetsbare en gekwetste Jorj.
We zouden blij en fier moeten zijn dat wij in Nederland, in België en in andere Europese langen deze kinderen met hun ouders opvangen, dat we ze een veilig bestaan bieden zodat ze weer het juiste evenwicht en de nodige harmonie kunnen vinden in hun leven.
Mensen vluchten uit hun land omdat hun leven niet meer veilig is, omdat ze geen bestaan kunnen opbouwen noch voor zichzelf noch voor hun eventuele kinderen. Niemand vlucht zomaar. Ik hoop dat wij blijven investeren in kinderen, ook in kinderen van ‘ver weg’, want elk kind heeft recht op een veilige thuishaven.

Hoe zou het nu zijn met Zeid en Hodayfa?
Hoe zou het intussen zijn met Jorj?
En met de duizenden andere kinderen …

de-kinderen-van-juf-kiet.20170301024341 (2)

Prettige vakantie!

Ella